وبلاگستان و بازی برق / اوضاع برق در تهران و لاهیجان

‌یک اهری، دوست خوب من در زندگی واقعی و همسایه دیوار به دیوارم در وبلاگستان است.
صادق نیک مردی است که به واقع زیبایی سیرتش را نمی توانید از زیبایی صورتش دریابید، چه رسد به اینکه بخواهید آنرا از طریق وبلاگش لمس کنید.

اخیرا به دعوت او برای نوشتن از اوضاع برق در بیست و چهار ساعت از روزگاری که میگذرانیم، یک بار دیگر وبلاگستان به حرکت درآمده و دوستان زیادی از جفایی که روزانه توسط سازمان بی سازمان نیرو بر آنها می رود نوشته اند.
درین حرکت همسرم و دوستان بسیار دیگری که ساکن این سامان بی سامان نیستند و مفتخرند به ارزشی که دولتشان و سازمان برق مملکتشان برای آنها و هموطنانشان، قائل است نیز شرکت جستند. ایشان هم نوشتند اوضاع برخورداریشان ازین نعمت حیاتی را تا ضمن غنی تر کردن آرشیوی که تشکیل شده، تضاد شدیدی که میان ما و ساکنان دنیای مدرن امروزی در برخورداری از حقوق اولیه انسانی وجود دارد، بیشتر به رخ دولتمردانمان کشیده شود. چه، ما به نیکی آگاهیم تفاوت از زمین تا ناکجا است... میان ماه ما با مال آنها...!

و اما روزگار من و مرغ گریزپای برق، با پوزش از تاخیرم در اجابت دعوت.

اوضاع برق در محل زندگی من بسیار با سایر نقاط کشور متفاوت است. در منطقه ای که من زندگی میکنم بطور میانگین نیم ساعت قطع برق وجود دارد که البته هروقت قطع میشود قطعا تا یک ساعت دیگر وصل نمیشود اما بسیاری از روزها برق قطع نمیشود. بنابرین این به آن در شده نیم ساعت! آن هم بدون نوسان. ولی این مسئله علت مشخص دارد و در سایر مناطق تهران و ایران اصلا اوضاع به این شکل نیست و این تفاوت برمیگردد به همان قضیه ارزانی گوجه فرنگی در محله آقای رئیس جمهور. در غیر اینصورت معدل ساعات بی برقی در شبانه روز برای کسانی که منزلشان در مجاورت ساختمان مجلس شورای اسلامی مملکت قرار ندارد، بین دو تا شش و حتی هشت ساعت در شبانه روز متغیر است.
بهرحال این یکی را شانس آورده ایم از صدقه سر آقایان دولتی.
نمی دانم چرا اینقدر ناشکر و کورنمک هستم من! این همه نعمت به من اعطا شده و باز هم...!

و اما رسم دنیا این بوده که هرچیزی را بیشتر از آنچه برایت مقدر شده بخوری، یک جای دیگر باید پسش بدهی! انسان را از این قاعده گریزی نیست و ازین روست که درست در بدترین ایام بی برقی، اوضاع کار و در کلام خلاصه 'بیزنس'، به شکلی رقم خورد که ناچارا چیزی نزدیک به دوماه است که درگیر تولید یک پروژه نرم افزاری هستم که بنابر مصالح استراتژیک! لازم شد مراحل ساخت آن در شهر مادری ام و در منزل پدری ام، انجام شود.
چشمتان روز بد نبیند! تولید نرم افزار آنهم در لاهیجان، شهری که دارای ضعیف ترین زیرساختها در سیستم انتقال برق استان می باشد.
شبکه برقی که پس از صدمات جدی که در بارش بی سابقه برف سال 83 گیلان به آن وارد آمد همواره تا کنون با هر باد و طوفان حادثه ساز شده و یا از کار افتاده است.
به حق که خدا نصیب گرگ بیابان نکند دهها ری استارت ذخیره شده و نشده در روز را!

اینجا آنچنان برق بی قاعده و اسفناک قطع میشود که خسارات آن، به موازات مردم گریبان خود سازمان نیرو را نیز میگیرد.
همین چند هفته پیش بود که بعد از یک نوسان شدید برق که دقایقی طول کشید، پست برقی که میان دو تیرسیمانی و در ابتدای خیابان محل سکونت ما قرار داشت با صدای مهیبی منفجر شد و اتصالی که ایجاد کرد باعث شد که کابلهای برق تا انتهای کوچه با اصوات گوش خراش و تولید جرقه های زیاد دچار تکان های شدیدی شود که در یک نقطه منجر به پارگی کابل شد.
خوشبختانه کسی درآن ناحیه نبود و لطمات جانی ایجاد نشد اما خب... این می توانست به سادگی رخ دهد و فکر کردم که اگر پنج شش کودک در آن محل سرگرم بازی بودند چه اتفاقی می افتاد و چه کسی پاسخگو بود.
البته که هیچ کس!
و بعد چهل و هشت ساعت کامل طول کشید تا نقص برطرف شده و مجددا برق پیزوری متصل شد و ما خوشبختی را حس کردیم. با پوست و استخوان!

راستی، یادم نرود بگویم در لاهیجان و همه شهرهای شمالی، نود درصد مردم بخاطر آلودگی و ناصافی آب شهر، اصلا مشترک سازمان آب هم نیستند و توسط پمپی که با برق کار میکند، از چاه آب داخل حیاط منزل، آب را به سیستم لوله کشی پمپاژ میکنند. بنابرین در کمال مسرت قطع برق برای اکثر جمعیت شمال کشور منجر به قطع همزمان آب شده، نورشان را علی نور میکند!

در لاهیجان روزانه حداقل دو و حداکثر می گویند شش ساعت برق قطع میشود اما اگر بخواهیم معدل منطقه ما را به دست آوریم میتوان گفت روزانه سه ساعت قطع برق اما به بدترین شکل ممکن وجود دارد.
قبل و بعد از هر قطع برق نوسان آنچنان شدید است که اگر شب باشد و هوا تاریک، تمام چراغ ها به حدّی کم نور میشوند که اگر بناباشد همان تاریک-روشن برای سه ساعت دوام داشته باشد، حتما نور اضافه لازم خواهد شد.
در این نوسان ها، یخچال، فریزر و تلویزیون چه ترانس داشته باشند و چه نداشته باشند خاموش میشوند. کامپیوتر ری استارت شده و فقط این لامپها هستند که روشنایی شان به حد یک فانوس تقلیل می یابد اما خاموش نیستند و...
اوضاع رقت باری است...
تصور کنید اعصاب و روان آدمی را که در این دقایق کم برقی و تنفس مرگ توسط تمامی دیوایس های برقی منزل، به حاتم بخشی ها و وام های کلان دولتمان به بیگانگان می اندیشد... به نیروگاه بزرگ برقی 230میلیون دلاری که در نیکاراگوئه می سازند، و به سدها و نیروگاه های برقی که در ونزوئلا در حال اجرا هستند... به همه خرج های انبوه و غیرقابل باور دیگر در ناکجا آبادهای جهان، به کله شقّی های اتمی و به خط و نشان کشیدن و طرح و ایده دادن برای مدیریت جهان...!

آقای دولت... ترانس وصل کردیم به یخچال اما افاقه نکرد. آخر تمامِ شبانه روز، برق به حدی ضعیف است که از نظر ترانس لازم است مدار قطع بماند. بنابرین یخچال خاموش می شود. اگر هم کمی اوضاع بهتر شد و دستگاه، برق را متصل کرد طولی نخواهد کشید که با ورود دوباره یخچال به مصرف کنندگان الکتریکی خانه، مجددا جریان ضعیف و مدار قطع میشود! تازه این میان اگر کولر هم روشن شود که دیگر ترانس به کل از کار می افتد.
پس یخچال همچنان خاموش مانده است و میماند و ما میمانیم و تکلیف ناروشن مواد غذایی داخلش...
آنقدر برقِ ضعیف تداوم دارد که از خیر ترانس و عمر یخچال گذشته و آن را به شریان مسموم برق ضعیف و غیرعادی دولت نهمی! متصل می کنیم و... هرچه بادا باد... سوخت هم سوخت... کار دیگری مگر می توان کرد...؟

آقای مسئول.... این خیلی نامردی است... خیلی.

بگذریم... بگذریم از آه و افغان و به برق بازیمان برگردیم.
بازی برق آنچنانکه طراحش گفته، محدودیت خاصی برای شرکت کنندگان ندارد و همه میتوانند در آن شرکت کنند و کافی است مطلبی در این باره بنویسید و شرحی از اوضاع برق منطقه خود بدهید و بس. اگر مایل بودید دوستانتان را هم دعوت کنید و اگر هم مایل بودید دعوت را برای همه کسانی که یادداشت برق را میخوانند و وبلاگ دارند، باز بگذارید و به آنها پیشنهاد بدهید تا درین باره بنویسند.

همچنانکه این پست همه وبلاگ نویسانی را که خواننده اش بودند به شرکت در این حرکت دعوت میکند.
پاینده باشید و نورانی! دل هاتان شاد.